Asfaltverharding
Een asfaltverharding bestaat vrijwel altijd uit verschillende lagen. Onderscheid wordt gemaakt tussen de deklaag, de tussenlaag en een of meer onderlagen. Bij dunne constructies worden alleen een onderlaag en een deklaag toegepast.
Onderlaag
Onder de deklaag wordt verstaan de in de eindtoestand zichtbare asfaltlaag die bij wegen door het verkeer wordt bereden en bij terreinen en depots als stortvloer fungeert. De deklaag wordt ook wel toplaag genoemd. Omdat de deklaag niet alleen aan de invloed van de verkeerskrachten en andere vormen van mechanische belasting maar ook aan de atmosfeer is blootgesteld, moet deze laag aan hoge eisen voldoen. Daardoor zal deze laag relatief de duurste laag in de constructie zijn. De aan de deklaag gestelde eisen hangen sterk af van de soort toepassing. In het algemeen moet aan eisen worden voldaan op het gebied van slijtvastheid, weerstand tegen vervorming, weerstand tegen atmosferische en chemische invloeden, stroefheid, vlakheid, waterberging, geluidreductie, kleur, lichtreflectie en textuur. In 2.8 wordt in detail ingegaan op welke eigenschappen diverse constructie-eisen vergen van de asfaltdeklaag en andere asfaltlagen.
De onderlaag moet de ten gevolge van de verkeersbelasting optredende trekspanningen kunnen opnemen. Dit stelt eisen aan de vermoeiingssterkte van het materiaal. De onderlaag kan uit meerdere lagen asfalt bestaan. De onderlaag moet bovendien ongelijkmatige zettingen kunnen volgen, zonder dat dit ten koste gaat van de constructieve sterkte. Dit stelt eisen aan de stijfheidsmodulus van de laag. Verder fungeert de onderste onderlaag als werkvloer voor het aanbrengen van de overige asfaltlagen.
Tussenlaag In de praktijk wordt onder de tussenlaag verstaan de asfaltlaag tussen de onderlaag (of onderlagen) en de deklaag. De tussenlaag, ook wel ‘binder’ genoemd, is de laatste laag voordat de deklaag wordt aangebracht. Bij het aanbrengen van de binder moet naar de hoogste mate van vlakheid worden gestreefd, omdat correcties in de dikte van de deklaag ongewenst zijn. De tussenlaag dient als verankering voor de deklaag en moet een goede overdracht van schuifspanningen van deklaag naar onderlaag realiseren. Daarom moet de tussenlaag ook goed bestand zijn tegen spoorvorming. De tussenlaag wordt meestal aangebracht in laagdikten van 40 tot 60 mm. In bepaalde gevallen wordt de tussenlaag als een profileerlaag aangebracht. In de praktijk wordt in de tussenlaag soms hetzelfde type asfalt toegepast als in de onderlaag.
Deklaag Onder de deklaag wordt verstaan de in de eindtoestand zichtbare asfaltlaag die bij wegen door het verkeer wordt bereden en bij terreinen en depots als stortvloer fungeert. De deklaag wordt ook wel toplaag genoemd. Omdat de deklaag niet alleen aan de invloed van de verkeerskrachten en andere vormen van mechanische belasting maar ook aan de atmosfeer is blootgesteld, moet deze laag aan hoge eisen voldoen. Daardoor zal deze laag relatief de duurste laag in de constructie zijn. De aan de deklaag gestelde eisen hangen sterk af van de soort toepassing. In het algemeen moet aan eisen worden voldaan op het gebied van slijtvastheid, weerstand tegen vervorming, weerstand tegen atmosferische en chemische invloeden, stroefheid, vlakheid, waterberging, geluidreductie, kleur, lichtreflectie en textuur. In 2.8 wordt in detail ingegaan op welke eigenschappen diverse constructie-eisen vergen van de asfaltdeklaag en andere asfaltlagen.