Beheer van openbare ruimte
Vanaf 2019 bestaan er voor wegen die niet in beheer zijn van Rijkswaterstaat twee beheersystematieken naast elkaar; dit zijn ‘Wegbeheer 2019’ [27] en de ‘Beheersystematiek Openbare Ruimte’ [28]. Het is met name de eerste methode van beheer die in hoofdstuk 11 is beschreven.
Beheer gaat steeds meer over de volledige organisatie rondom het gebruik van de openbare ruimte. Beheer bestaat dus niet alleen uit technisch onderhoud, maar omvat ook sturing op alle levensfasen van de objecten in de openbare ruimte. De beheerder is hierbij de spil in de samenwerking en heeft het totaaloverzicht. Voor deze veranderingen zijn andere werkprocessen nodig. Daarom heeft CROW voor het totale integrale beheerproces de nieuwe ‘Beheersystematiek Openbare Ruimte’ ontwikkeld, op basis van de processtappen van assetmanagement. Figuur 133 toont visueel de ontwikkeling van de eerste methode van wegbeheer uit 1985 naar de nieuwe Beheersystematiek Openbare Ruimte.
[ link ]
Figuur 133 Ontwikkeling van Rationeel Wegbeheer naar Beheersystematiek Openbare Ruimte
De Beheersystematiek Verhardingen als uitwerking van de Beheersystematiek Openbare Ruimte is anders dan de Wegbeheersystematiek. Beide systematieken blijven bestaan, zodat de wegbeheerder zelf de termijn kan bepalen om over te stappen. In 2020 was de Beheersystematiek Openbare Ruimte uitgewerkt voor de versies ‘Groen’ en ‘Verhardingen’.
De CROW-Beheersystematiek Openbare Ruimte is een volgende stap in het verder professionaliseren van het vakgebied beheren. Het vertelt niet alleen wat er moet gebeuren, maar ook waarom, op basis van welke strategie en of het goed gebeurt. Het leunt op de processtappen uit assetmanagement en maakt gebruik van het informatiemodel beheer openbare ruimte (IMBOR) voor gegevensbeheer. Samen met het werkveld zijn het werkproces, de benodigde stappen, activiteiten, documenten, producten en samenwerkingen uitgewerkt tot een samenhangend geheel. Enkele onderwerpen in de Beheersystematiek Openbare Ruimte zijn:
- risicosturing;
- relatie met beeldkwaliteit;
- differentiatie naar onderhoudsniveaus;
- meer betrouwbare voorspellingen;
- betere afstemming tussen begroting en budget;
- werken met scenario’s;
- verbinding naar andere vakgebieden;
- koppeling naar beleidsdoelstellingen van de organisatie.