Scheurvorming

Scheurvorming manifesteert zich in de vorm van scheuren in lengterichting en/of scheuren in lengte- en dwarsrichting die onderling verbonden zijn. Deze laatste vorm van scheurvorming wordt aangeduid als craquelé (zie Figuur 135). De oorzaak van scheurvorming is een gebrek aan samenhang. Dit wil zeggen dat de binding tussen de stenen en het bitumen afneemt door de verkeersbelasting en door weersinvloeden (veroudering). Scheurvorming kan ook voortkomen uit (verschil)zettingen in de ondergrond. Scheurvorming in de vorm van dwarsscheuren ontstaat meestal door thermische invloeden in hydraulisch gebonden funderingen. De ontstane scheuren planten zich voort naar het wegoppervlak en openbaren zich daar als reflectiescheuren.

Scheurvorming treedt vaker op bij dichte deklagen dan bij asfaltconstructies met een open deklaag. Bij dichte deklagen is scheurvorming samen met dwarsonvlakheid de maatgevende schade om onderhoud uit te voeren [100]. Scheurvorming die in de onderlaag ontstaat en ‘opstijgt’ naar de bovenlaag duidt op structurele schade aan de verhardingsconstructie en onvoldoende draagkracht. Tijdige en ingrijpende maatregelen zijn nodig om te voorkomen dat in het najaar indringend vocht de conditie van de weg verslechtert en dat in de winter diep in de constructie vorstschade ontstaat.