Uitgangspunten ontwerp elementenverharding
Het overgrote deel van elementenverhardingen bestaat uit verhardingen met gebakken klinkers of betonstraatstenen op een ongebonden fundering of direct op het zandbed. Voor zwaarbelaste verhardingen worden gebonden funderingen toegepast, terwijl voor natuursteenbestratingen – afhankelijk van keien of platen – tal van funderingsoplossingen mogelijk zijn.
In de dimensionering van elementenverhardingen is de verkeersbelasting de enige mechanische belasting. De modellering is vrijwel gelijk aan de schematisering die bij asfaltverhardingen wordt gebruikt.
Bij elementenverhardingen op een ongebonden of zelfbindende fundering of direct op het zandbed is de ontwikkeling van de spoordiepte het maatgevende ontwerpcriterium. Deze permanente vervorming zal in de fundering en lager gelegen lagen optreden en niet in de elementenlaag. Bij toepassing van te dikke straatlagen kan ook een deel van de spoorvorming in deze laag zitten.
[ link ]
Figuur 7.7. Mogelijke afschuifvlakken in de fundering van een elementenverharding
Een elementenverharding op een ongebonden fundering kan ook bezwijken door instabiliteit als gevolg van overschrijding van de toelaatbare schuifspanningen in het ongebonden materiaal onder de toplaag (zie figuur 7.7). Dit houdt in dat eventuele instabiliteit van de verharding wordt bepaald door de grootte van de maximale (wiel)last maar ook door de cohesie en de hoek van inwendige wrijving van het ongebonden materiaal in de kritieke zone 0,2 à 0,5 m beneden het wegoppervlak.
Bij elementenverhardingen op gebonden funderingen zijn voor de fundering dezelfde ontwerpcriteria van toepassing als bij asfaltverhardingen op een