Talud met waterdichte verharding

Taluds met een waterdichte verharding ontlenen een deel van hun stabiliteit aan de samenhang van het materiaal en zijn daarom zeer goed bestand tegen lokale beschadigingen die tot uitspoeling kunnen leiden. Voorbeelden hiervan zijn dicht asfalt, met bitumen gepenetreerde breuksteen en Haringmanblokken. Haringmanblokken hebben een profilering aan de bovenzijde, waardoor de golfoploop meer wordt afgeremd dan bij een glad talud. Hierdoor moet de bekleding per vierkante meter meer energie kunnen opnemen, wat in de praktijk tot problemen heeft geleid. Haringmanblokken worden daarom niet meer toegepast. Een nadeel van een waterdichte verharding is verder dat in bepaalde omstandigheden waterdruk aan de onderzijde van de bekleding kan ontstaan, waardoor de bekleding kan afschuiven. Daarom wordt aan de teen van het talud vaak een filterconstructie toegepast, waardoor overtollig water weg kan lopen (kan ontwijken).