Ruimtegebruik en kosten infrastructuur

Lopen is de meest ruimte-efficiënte manier van verplaatsen. Vooral in steden met een hoge bebouwingsdichtheid is beperkte ruimte beschikbaar om alle vervoerswijzen een plek te geven en tegelijkertijd de kwaliteit van de openbare ruimte te waarborgen. De druk op de openbare ruimte neemt ook toe door verdere verdichting, meer toerisme en de wens voor meer groen. Figuur 3.2 laat zien dat lopen van alle vervoerswijzen de minste ruimte inneemt. Voetgangers zijn relatief smal, ze vereisen geen boogstralen, kennen geen remweg, zijn flexibel in hun ruimtegebruik en vragen weinig bewegingsruimte. Een auto die 50 km/h rijdt, neemt 40 keer zo veel plaats in als een lopende voetganger (). En ter vergelijking: een rijbaan van 3,5 meter breed kan per uur 2.000 auto’s, 9.000 buspassagiers, 14.000 fietsers, 19.000 voetgangers of 22.000 trampassagiers afwikkelen (). Verder vragen voetgangers uiteraard geen parkeerruimte, waardoor ze geen beslag (blijven) leggen op de openbare ruimte als ze bij hun bestemming zijn. Auto‘s daarentegen staan 96 procent van de tijd stil en nemen ook daardoor veel ruimte in, vaak in het publieke domein ().

Hoe meer mensen een ruimte-efficiënt vervoermiddel kiezen, hoe meer ruimte er is voor mensen om zich te kunnen voortbewegen en/of voor andere zaken, zoals groen (Tampere University of Technology, 2012).

Behalve de kosten van de grond zelf, spelen ook de kosten voor aanleg en onderhoud van infrastructuur een rol. Deze liggen bij voetgangersvoorzieningen relatief laag vergeleken met de kosten voor auto-, openbaarvervoer- of fietsinfrastructuur (). Er is een minder draagkrachtige onderlaag nodig en doordat voetgangers licht zijn, is er minder sprake van slijtage van het wegdek. Uiteraard zijn de kosten wel afhankelijk van de gekozen materialen.